'De verlorenen'
De kleine Gijs raakt
verloren in Elmonte-
stratia, Larix komt
hem redden, en sa-
men ontgruwen ze
de Kloof van Gruw.
Lees drie pagina's
online door op
bovenstaande link
te klikken, of bestel
het papieren boek
bij de uitgever.
Klik daarvoor op de
link hieronder.
'De verlorenen'
Online bestellen
'De verlorenen' is
o.a. te koop in boek-
winkel 't Leesfestijn,
in Vlaardingen.
Hieronder zes
korte verhalen die
verbonden zijn
met beide boeken.
De Manja Wonder-
schoonverhalen
In de vijf Manja Won-
derschoonverhalen
hieronder, leren Gijs
en Larix de oude
verteller kennen en
luisteren zij naar
zijn verhalen.
Manja Wonderschoon
komt ook voor in
De troostlelie.
M. Wonderschoon 1
Ries
Een reus voelt zich
eenzaam, omdat hij
niet weet hoe groot
hij is.
M. Wonderschoon 2
Rozeliefje
Een lief meisje houdt
het niet vol lief te blijven.
M. Wonderschoon 3
Cornelia
Cornelia verlangt
ernaar zichzelf te
mogen zijn.
M. Wonderschoon 4
De pimpelmezen
'Maar zelfs de kleine
raaf krijgt waar hij zo
om schreeuwt.'
Vanuit het oogpunt
van de pimpelmezen-
ouders.
M. Wonderschoon 5
'De kleine stenen'
Een heel dorp moet
verhuizen.
Wie draagt de
zwaarste last?
'Kerst in het
Groene Huis'
Een Delftse student
ontmoet een vrouw
die hij lijkt te herken-
nen uit een droom.
Linkspagina
Links naar ongewone,
originele boeken.
Korte bio
van Margriet Verbeek
Andere website
van Margriet Verbeek
Interview met
Margriet Verbeek
over e-books.
Top
'De verlorenen'
De kleine Gijs raakt
verloren in Elmonte-
stratia, Larix komt
hem redden, en sa-
men ontgruwen ze
de Kloof van Gruw.
Lees drie pagina's
online door op
bovenstaande link
te klikken, of bestel
het papieren boek
bij de uitgever.
Klik daarvoor op de
link hieronder.
'De verlorenen'
Online bestellen
'Kerst in het
Groene Huis'
Een Delftse student
ontmoet een vrouw
die hij lijkt te herken-
nen uit een droom.
Linkspagina
Links naar ongewone,
originele boeken.
Korte bio
van Margriet Verbeek
Andere website
van Margriet Verbeek
Interview met
Margriet Verbeek
over e-books.
Top
|
door Margriet Verbeek
Boek: De verlorenen
Een spannend boek over een jonge vrouw en haar speurtocht naar een verdwenen kind.
Als de zevenjarige Gijs verloren raakt in de onwerkelijke wereld die Elmontestratia heet,
voelt Larix zich daar schuldig aan en doet ze alles wat ze kan om hem te vinden en weer
terug naar huis te brengen.
Gijs, in de Kloof van Gruw, zit intussen ook niet stil.
Hij maakt samen met de blauwe milla Kamilla veel mee en ontdekt dat de Kloof van Gruw niet voor niets zo heet...
Recensie 'De verlorenen'
Achtergrond van 'De verlorenen' en reacties van lezers
BESTELGEGEVENS:
Titel: 'De verlorenen'
Auteur: Margriet Verbeek
Uitgever: Boekscout.nl
Uitvoering: Paperback - 16 x 24 cm.
Aantal pagina's: 404
Prijs: 20,95 Euro
Te bestellen: Online bij
Uitgeverij Boekscout,
of in de boekhandel (ISBN - 978-90-8834-469-5)
Drie pagina's uit 'De verlorenen'
Uitgeverij Boekscout.nl staat niet toe het boek in z'n geheel online te zetten of om het als e-book uit te geven.
Wel heb ik toestemming gekregen drie pagina's op internet te zetten. Ik heb daarvoor het volgende fragment gekozen. (blz 86, 87 en 88)
Het gedeelte begint op het moment dat Larix met de praatboom Tiligue en Larix' kleine blauwe gids Kamilla, aan het overleggen is of er een mogelijkheid is de kleine Gijs te redden uit de Kloof van Gruw.
Larix komt erachter dat het voor Kamilla mogelijk is Gijs bij te staan door door de kiertjes van zijn droom naar hem toe te kruipen. Maar als Larix haar vraagt dat te doen, schrikken zowel Kamilla als Tiligue.
Als Kamilla naar de Kloof van Gruw zou gaan, zou ze nooit meer terug kunnen.... Maar, zegt Kamilla dan, stel dat Larix een melona zou hebben waarmee Kamilla vanuit de Kloof berichten door zou kunnen geven, wie weet zou er zo een weg terug gevonden kunnen worden. (een melona is de Elmontestratiaanse versie van een mobieltje.)
Larix zegt de ze er geen heeft, maar Tiligue weet een melona-ontwerper die er misschien een maken kan. Lobelia Blauw in Wiadan.
Fragment uit 'De verlorenen':
'Het duurt alleen wel drie weken voor Lobelia Blauw een nieuwe bestelling klaar heeft. De verf moet uitharden of zoiets, en heeft Larix drie weken de tijd om te wachten?'
'Hoe weet je dat allemaal?', vroeg Kamilla in opperste verbazing.
'Faye.'
'Faye? Was jij Fayes droomcontact? Een boom? Zij droomde met een boom?' Kamilla schaterde het uit, wees spottend naar Tiligue en was nu weer helemaal haar vrolijke zelf.
'En wat is daar vreemd aan?', vroeg Tiligue afgemeten. 'Je beeldt je toch niet in dat alleen lopende wezens zoals jullie dromen kunnen? Ja, Kamilla, IK was haar droomcontact. En ja, Kamilla, Lobelia Blauw heeft een reismelona gemaakt voor Faye en MIJ en dat vond zij volkomen normaal, wat het dus ook is, en het werkte perfect. Daarom ook wist ik dat ze er niet meer was, want het droomcontact was weggevallen.'
Ze kibbelden nog even verder, maar ik luisterde niet meer, ik dacht na.
Reismelona...
Rond, plat, beschilderd en niet groter dan een boomblad?
Faye en Tiligue...
Tiligue was een plataan...
Ik ritste de zak van mijn rok open, daarna de rits van de zak daarbinnen, en in het kleinste zakje zat de ronde schijf, met aan de ene kant Fayes naam, en aan de andere kant een gestileerde plataan.
Ik nam hem eruit, liet hem zien aan Kamilla en Tiligue en zei: 'Bedoelen jullie dit?'
Kamilla deinsde van schrik achteruit. Tuimelde in een achterstevoren salto en kwam wankelend weer overeind.
Tiligue ruiste met alle bladeren. De zon piepte ineens door de zware wolken heen en er verscheen een regenboog.
Ik had geen antwoord meer nodig.
'Hoe kom je daaraan?'
'Dat heb ik toch verteld? Dat zat in Fayes kleren.'
Kamilla nam me de melona uit handen en keek met iets van eerbied van de melona naar Tiligue. 'Dus daarom was jij Fayelief!'
'En jij beweerde die dingen niet eens te kennen!'
'Ik herken de schilderstijl van Lobelia Blauw.'
'Oké,' zei ik, 'maar wat hebben we hieraan? Tiligue kan onmogelijk naar Gijs, dus hoe zou deze melona nut kunnen hebben?'
'Via de andere milla's misschien?', opperde Tiligue. 'Milla's kunnen toch boodschappen aan elkaar doorgeven?'
'Maar dan zouden ze hier moeten komen om die berichten in de melona te krijgen...' Kamilla zweeg een poos, dacht duidelijk hevig na. Zei toen nadenkend: 'Het zou misschien toch wel kunnen... Je hoort het dan in je slaap, Larix. Slaap je goed? En kun je je dromen onthouden?'
'Hm...', ik aarzelde wat ik zeggen moest. 'Ik slaap niet goed, nee, maar soms slaap ik toch wel, natuurlijk. En mijn dromen onthouden? Ja, ik geloof wel dat ik dat kan. Zeker weten kan ik dat toch niet? Ik weet toch niet wat ik allemaal niét onthoud?'
'Faye kon het', zei Tiligue. 'Jij zal het ook kunnen, maar welke milla kunnen we vragen de boodschappen door te geven?'
'Allemaal', zei Kamilla. 'Let maar eens op.'
Ze boog weer voorover. Wij waren stil. Opeens plopte er iets naast me. Tegelijkertijd hoorde ik hetzelfde geluid aan de andere kant van de bank, in de takken van de bomen, en vlak voor m'n voeten.
Het leek plotseling te krioelen van lichtblauwe milla's.
Ik keek m'n ogen uit. Allemaal leken ze op Kamilla, de een was wat groter dan de ander, de tint blauw verschilde ook enigszins, en natuurlijk hadden ze allemaal een andere letter op hun hoofd, maar het waren duidelijk dezelfde wezens als Kamilla was.
Ze bewogen ook even soepel als Kamilla deed. Het leken wel acrobaten. Ze buitelden over elkaar heen, hingen aan Tiligues takken met hun lange armen, sprongen er dan met malle sprongetjes weer af, of zwierden naar een andere tak. Ze gilden hoog en verontwaardigd, maar lachten tegelijkertijd, niet omdat ze op dit moment zo vrolijk waren, maar omdat ze milla's waren en het lachen niet goed laten konden.
Het middelpunt van hun opwinding was Kamilla, die stil naar hen keek.
Wat ze riepen kon ik niet verstaan, ik hoorde allerlei talen. Duits, Engels, en iets waarvan ik vermoedde dat het Portugees was. Ook totaal andere talen, Arabisch misschien, en Japans.
Zou Kamilla al die talen kennen? Met iets van nieuwe bewondering keek ik haar aan. Haar Nederlands was accentloos. Had Elmontestratia eigenlijk ook een eigen taal?
Terwijl ik dit dacht, en de milla's hevig aan het overleggen waren, fluisterde Tiligue, die natuurlijk mijn gedachten wist, me in dat de milla's de taal spreken van de persoon wiens gids ze zijn. Dat zij elke taal onmiddellijk kennen, zodra zij iemand tegenover zich hebben die die taal spreekt. Dat zij met elkaar in elke denkbare taal spreken kunnen en elkaar altijd zullen verstaan. Maar als ik tegen ze praten zou, zouden ze stuk voor stuk onmiddellijk Nederlands terug praten.
Ook Tiligue kon dat. Nee, niet alle wezens van Elmontestratia hadden die eigenschap, daar zou ik nog wel achterkomen.
Zou een van al deze milla's mijn gids niet kunnen worden als Kamilla naar Gijs gegaan was?, vroeg ik me af. Tiligue antwoordde: 'Nee, en vraag dat ook vooral niet, dat is een heel onbescheiden vraag. Daarbij heeft geen enkele milla daar tijd voor op het moment, ze zijn allemaal al gids van iemand anders. Kamilla was gids van Faye, maar nu Faye verdwenen is, of overleden, had Kamilla nog geen nieuwe opdracht gevonden. Ook omdat ze gehoopt had dat Faye nog terug zou komen, natuurlijk.'
Kamilla sprak nu met de milla's, ik kon niet horen wat ze zei, maar plotseling keerden al de milla's zich om en kwamen om mij heen staan, zodat ik wel raden kon waar het over ging. Ze keken me vijandig aan, verwijtend, maar ook bedroefd.
Ik keek de kring van milla's rond en zei verontschuldigend: 'Ik heb Kamilla gevraagd de gids te zijn van een kleine jongen, een kind dat er helemaal alleen voorstaat en heel hard hulp nodig heeft.'
'In de Kloof van Gruw', vulde een van de milla's bitter aan.
'Ja.'
Een golf van protest en ontzetting gonsde door de groep.
'Willen jullie Kamilla's boodschappen doorgeven aan Tiligue?', vroeg ik smekend. 'Alsjeblieft, het is zo belangrijk! En echt, ik beloof jullie, ik haal Kamilla weer terug. Ik heb nu drie belangrijke redenen om naar de Kloof van Gruw te gaan en er weer uit terug te komen. Allereerst Faye, die ik niet persoonlijk ken, maar van wie ik toch ben gaan houden. Ik wil proberen uit te vinden waar ze gebleven is en wat er met haar gebeurd is. Dan Gijs en Kamilla, en echt, je kunt me geloven: ik zal alles doen om hen terug te halen, want ook al ken ik hen dan nog niet zo erg lang, ik houd van hen met hart en ziel.'
Op dat moment kwam er een fluitend geluid uit de richting van Kamilla.
Iets als een wervelwind kwam uit een wolk naar beneden, of eerder nog een bliksemflits misschien. Heel snel. En plotseling was Kamilla verdwenen.
Een moment van doodse stilte.
Ik begreep dat Kamilla weg was.
Ze was naar de Kloof van Gruw gegaan.
Vrijwillig.
Ze was bij Gijs.
Toen steeg een luid gejammer op uit de milla's rondom me. Ze vlogen elkaar huilend om de hals.
Een van hen was verloren gegaan. Misschien voorgoed.
De lucht werd grauw, er stak een koude wind op, maar het regende niet.
Het huilen en klagen klonk steeds harmonischer, totdat het werd als een zacht zoemend lied. Langzaam wiegend zongen de milla's hun verdriet om het verlies van Kamilla. Het klonk wonderbaarlijk mooi. Hoog, heel zuiver. Na korte tijd hoorde ik er een lagere toon doorheen, als een gestreken contrabas, heel zacht. Dat was Tiligue, begreep ik. Toen nam ik mijn gitaar uit de hoes, zette het voetenbankje neer, en begon mee te spelen.
'De verlorenen' bestellen via de website van de uitgever.
Achtergronden van het boek, en reacties van lezers.
|
